شگردهاى كفّار براى تسلّط بر مسلمانان و وظيفه ى ما در قبال آن

خدا فرجى برساند، ما چه كارى مى توانيم بكنيم؟! جز دعا چه از دست ما برمى آيد؟!
يكى از آقازاده ها ـ كه متديّن و مدير مسؤول روزنامه اى بود و عليهِ دولت انگليس مطالبى مى نوشت و در اثر آن روزنامه اش را توقيف كردند و گاهى هم خود او را زندانى مى كردند ـ مى گفت: در محاكمه صريحا به من گفتند: آقا! شما چه طور مى خواهيد چهارصد خانواده را بى سرپرست بگذاريد؟!

 يعنى چهارصد خانواده ى انگليسى كه سرپرستشان در ايران اقامت داشتند.

 بله، آن قدر براى تسلّط بيگانگان بر بلاد اسلامى و مسلمين رشوه گرفتيم و طعم آن براى ما شيرين شد، غافل از آن كه دنبال آن تخلى است!

خون مى خورديم و نمى فهميديم، چنان كه فاطمه ى زهرا ـ عليهاالسّلام ـ پيشتر پيش بينى كرده و فرموده بود: «سَتَحْلِبُونَ دَما عَبيطا!» (1) به زودى [از شتر خلافتِ جعلى] خون تازه خواهيد دوشيد!
اين همه سال، دولت هاى اسلامى به دست كِلاب(2) افتادند، ولى ما هيچ احساس ناراحتى نكرديم! در حالى كه يك سلام عليكِ ما با كفّار و دست نشانده هاى آن ها، به مخاطره انداختن مسلمانان است و ما در برابر آن مسؤول هستيم.

براى فريب دادن شخص كافى بود كه او را به خلوت ببرند و به او بفهمانند كه پرونده اش نزد آن ها است و تمام آن چه را كه موجب محكوميت و اعدم اوست، فهميده اند، بعد از آن هر فرمانى به او مى دادند، بايد اجرا مى كرد.

 با خود كارى كرديم و بلايى بر سر خود آورديم كه دشمن با دشمن نمى كند. زمانى شاه ايران و كارتر، رييس جمهور آمريكا هشت ساعت تلفنى با هم صحبت كردند؟ چه صحبتى؟ معلوم است آقا و نوكر چه صحبتى با هم دارند! بايد، به خصوص بعد از نماز، دعاى جدّى براى اهل ايمان و هر كه به حكم اهل ايمان است، بكنيم، و همواره ملتفت و مراقب باشم. در اين صورت، شايد مقصّر نباشيم ـ البته اگر تكليف ديگر پيش نيايد ـ و هيچ وقت نبايد از دشمنان اسلام و مسلمان ها خاطر جمع شويم.

 

 

 

1. «سَتَعْلِبُونَ مِلاْءَ الْقَعْبِ دَما عَبيطا وَ ذُعافا مُبيدا.»؛ (به زودى به اندازه ى ظرف بزرگ خون تازه و زهر مهلك خواهيد دوشيد.) بحارالانوار، ج 43، ص 159؛ احتجاج، ج 1، ص 108.

2.کلاب به معنی : سگ ها.

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

RSS