رؤيت خداوند

خداوند انسان را طورى آفريده كه مى تواند از راه عبوديت و بندگى خالص از مقام ملايكه گام فراتر نهد و مقامات انبياء و اولياء را كسب نمايد.

رؤيت خداوند متعال در دنيا(منظور ديدن با قلب است.) به همان ملاك رؤيت در آخرت امكان دارد. در سخنان حضرت امير ـ عليه السّلام ـ در جواب آن شخص كه از آن حضرت پرسيد: «هَلْ رَأَيْتَ رَبَّكَ؟»؛ (آيا پروردگارت را ديده اى؟) چنين آمده است: «ما كُنْتُ أَعْبُدُ رَبّا لَمْ أَرَهُ.» (1) من كسى نيستم كه پروردگارِ نديده را بپرستم.
هم چنين مى فرمايد: «رَأَتْهُ الْقُلُوبُ بِحَقآئِقِ الاْءِيمانِ.» دلها او را با ايمانهاى واقعى مى بينند.(2)


و در دعاى عرفه مى خوانيم:«عَمِيَتْ عَيْنٌ لاتَراك عَلَيْها رَقِيبا.» چشمى كه تو را نگاهبان بر خود نبيند كور است [ كور باد].(3)
 

 

 

1.اصول كافى، ج 1، ص 197 و 138؛ بحارالانوار، ج 4، ص 44، 52 و 304.

2.اصول كافى، ج 1، ص 97 و 138؛ بحارالانوار، ج 4، ص 26، 27، 32، 33، 44، 52، 54 و 304.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

RSS