ذکر دائم

ذکر خداوند سبحان در هر حال

در کتاب کافی به نقل از امام صادق علیه‌السلام آمده است: «ثَلاثٌ لاتُطِیقُها هذِهِ الأمةُ... وَ ذِکرُ اللهِ عَلی کل حالٍ؛ سه چیز است که این امت توان آن را ندارند.... تا اینکه می‌فرماید: و یاد خدا در هر حال».[1]

 و در روایت دیگر می‌فرماید: «لا أَقُولُ سُبْحانَ اللهِ وَ الْحَمْدُلِلهِ، وَ إِنْ کانَ ذِکرا وَ لکنْ ذِکرُهُ عِنْدَ حَلالِهِ وَ حَرامِهِ؛ مقصود من گفتن سبحان الله و الحمدلله نیست، هر چند این هم ذکر است، بلکه منظور من یاد خدا به هنگام [پیش‌آمدن] حلال و حرام است».[2]

در محضر بهجت، ج۲، ص۶۹



[1]. من لایحضرة الفقیه، ج۴، ص۳۵۸؛ وسائل‌الشیعة، ج۱۲، ص۲۷؛ ج۱۵، ص۲۵۴؛ بحارالانوار، ج۷۱، ص۳۹۵.

[2]. اصول کافی، ج۲، ص۱۴۵؛ وسائل‌الشیعة، ج۱۵، ص۲۵۵؛ بحارالانوار، ج۷۲، ص۳۴، ۳۵.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

RSS