تو خود حجاب خودى، حافظ از ميان برخيز

ماديّات و دنيا و وسايل راحتى، راحتى نمى آورد، بلكه: «أَلاَ بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَـئنُّ الْقُلُوبُ» هان! تنها با ياد خدا دل ها آرام مى گيرند.(1)نه با داشتن مُلك و ملكوت.

لذا بايد سعى كنيم تزلزل هايمان برطرف شود و پرده ها برداشته شود. و بزرگترين پرده، خود ما هستيم: « تو خود حجاب خودى، حافظ از ميان برخيز »(2)ما خودمان حجابيم، خداوند حجاب ندارد: « لا يُهْتَكُ حِجابُهُ. » (3) اين موجوداتند كه حجابند، خَرْقِ حجاب كه صورت بگيرد باز بشريّت باقى است، حجاب هاى نورانى همان توجّه به نورِ اذكار و عبادات است.

 

1.سوره ى رعد، آيه ى 28.

2. ديوان حافظ، با تصحيح قدسى، غزل 159، ص 141؛ غزل 316، ص 245.

3. تهذيب، ج 3، ص 110؛ اقبال الاعمال، ص 59؛ البلد الامين، ص 194؛ مصباح كفعمى، ص 578؛ مصباح المتهجّد، ص577.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

RSS