عَلَيْكُمُ السَّلام!

شيعه تا زمان غيبت صغرى به حضرت حجت ـ عجّل  اللّه  تعالى  فرجه  الشّريف ـ دسترسى داشت، و اين به معناى بقا و استمرار حيات جسمانى پيغمبر ـ صلّى  اللّه  عليه  و آله  و سلّم ـ تا پايان غيبت صغرى است.

 در مقابل، اهل تسنن مى  گويند: «الآنَ إِمامُنا الْقِياسُ وَ الإِسْتِحْسانُ.» اكنون، قياس و استحسان امام و پيشواى ما هستند. خدا مى  داند كه چه تعداد از عوام و خواص به آن حضرت سلام كرده و جواب شنيده  اند!

شخصى مى  گفت: همراه با عدّه اى از دور آقايى را ديدم، به دلم افتاد كه او حضرت صاحب ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ است، گفتم: در دل به او سلام مى كنم، اگر جواب داد معلوم مى شود كه خود حضرت است. وقتى آن آقا به نزديك من رسيد، در دل به او سلام كردم، آن آقا به من نگاه كرد ـ شايد لبخندى هم زد ـ و گفت: عَلَيْكُمُ السَّلام! به دوستانى كه همراهم بودند، گفتم: شنيديد؟! نگاهى به اطراف كردند و گفتند: چه چيز؟! فهميدم آن ها كه همراه من بودند، نديدند و نشنيدند، با اين كه از جلوى آن ها عبور كرد و جواب سلام مرا با صداى بلند داد! محروميّت محرومين از نعمت ديدار و ملاقات حضرات معصومين ـ عليهم السّلام ـ در زمان حضور و غيبت، از مسبَّبات توليدى و اختيارى است.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

RSS