در نماز طواف است

 

فصل سوّم : در نماز طواف است

بدان كه واجب است بعد از طواف عمره، دو ركعت نماز طواف مثل نماز صبح. و واجب است كه آنها را نزد مقام حضرت ابراهيم ـ عليهالسلام ـ به جا آورد. و احوط مبادرت به اتيان آنها است بعد از طواف.و احوط آن است كه در پشت مقام به جا آورد(به نحوى كه نماز در نزد اوصدق كند به نزديك بودن به مقامكه سنگ مخصوص است.)؛ و با عدم تمكّن و بُعد مفرط كه نزد مقام صدق نكند، در يكى از دو جانب آن به جا آورد؛ و اگر آن هم ممكن نباشد، مراعات مىكند الأقرب فالأقرب به سوى خلف مقام( با رعايت احتياط در صورت دوران امر بين بعض مراتب خلف و احد جانبين به جمع در نماز، بلكه به اعاده پس از تمكّن از نماز در پشت سر، اگر چه در آخر وقت امكان باشد.) و دو جانب آن را.

و اما طواف مستحب، پس نماز آن را در همه مسجد مى توان كرد اختيارا، بلكه گفته اند(مورد تأمّل است.) كه ترك مى توان كرد عمدا.

فراموشى نماز طواف و عدم قدرت بر نماز صحيح

و اگر كسى اين نماز را فراموش كند، هر وقت كه متذكّر شود، به جا آورد در مقام يا در ساير مواضع مسجد الحرام؛ و اگر در مقام ممكن نشود، در ساير مواضع مسجد الحرام الأقرب فالأقرب به مقام. و ظاهر اين است كه اعاده آنچه به جا آورده از سعى و غيره، لازم نباشد اگر چه احوط اعاده است.

و بعضى متفرّع كرده اند بر اعتبار ترتيب ما بين نماز طواف و ما بين افعال لاحقه، آن كه كسى كه واجبات نماز را از قرائت و غيرها نداند، عمره او باطل است و هم چنين حج او، پس برىء الذمه نخواهد شد از حجّةالاسلام؛ لهذا بر مكلّف لازم است در جميع اوقات خصوصا در وقت اراده حج بيت اللّه الحرام تصحيح نماز خود را؛ و اگر ممكن شود نماز طواف را در مقام به جماعت كند، از دغدغه قرائت حمد و سوره فارغ خواهد بود.و اگر دشوار باشد از براى شخص ناسى برگشتن به مسجد، پس به جا بياورد آنها را در هر مكانى كه متذكّر شود هر چند در بلد ديگر بوده باشد؛ و احوط آن است [ كه [ برگردد به حرم اگر دشوار نباشد و آنها را به جا آورد. و بعضى در صورت تعذّر برگشتن به مقام، استنابه را لازم دانستهاند، بنا بر اين، احوط جمع است ميانه قضاء آنها در هر جا كه متذكّر شود و گرفتن نايب كه آنها را در مقام به جا آورد.و اگر بميرد واجب است بر ولىّ قضا، مثل باقى نمازى كه از ميّت فوت شده.

مستحبات نماز طواف

و مستحب است در نماز طواف آن كه در ركعت اوّل بعد از حمد سوره توحيد و در ركعت دوّم سوره جحد بخواند، و چون از نماز فارغ شود حمد و ثناى الهى به جا آورد و صلوات بر محمّد و آل محمّد بفرستد و طلب قبول از خداوند عالم نمايد و بگويد: «أللهم تقبّل منّي ولاتجعله آخر العهد مني. ألحمد للّه بمحامده كلها على نعمائه كلّها حتى ينتهى الحمد إلى ما تحب وترضى. أللهم صلّ على محمّد وآل محمّد وتقبّل مني وطهر قلبي وزك عملي.» و در بعض روايات است آن كه بگويد: «أللهم ارحمني بطواعيتي إيّاك وطواعيتي رسولك ـ صلى اللّه عليه وآله أللهم جنّبني أن أتعدى حدودك، واجعلني ممّن يحبّك ويحب رسولك ـ صلى اللّه عليه وآله وملائكتك وعبادك الصالحين.» پس به سجده رود و بگويد: «سجد لك وجهي تعبدا و رقا، لا إله الاّ أنت حقا حقا، الأوّل قبل كل شىء، والآخر بعد كل شىء، و ها أنا ذابين يديك ناصيتي بيدك، فاغفر لي، إنّه لا يغفر الذنب العظيم غيرك، فاغفر لي فإني مقر بذنوبي على نفسي ولايدفع [ لايغفر ] الذنب العظيم غيرك.»

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

RSS