مواردى كه فقط قضاى روزه واجب است

مواردى كه فقط قضاى روزه واجب است

 

«١٢۶» غير از مواردى كه در مسائل گذشته بيان شد در چند صورت ديگر هم فقط قضاى روزه بر انسان واجب است و كفاره واجب نيست:

١. در شب ماه رمضان جنب باشد و به تفصيلى كه در مسائل قبلى گفته شد تا اذان صبح از خواب دوم بيدار نشود، ولى چنانكه گفته شد علاوه بر قضا، احتياط واجب نيز در دادن كفاره است.

٢. كسى كه مى‌تواند از صبح شدن مطلع شود، بدون تحقيق، كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد و بعد معلوم شود كه صبح بوده است، ولى اگر چنين كسى تحقيق كرد و اطمينان پيدا كرد كه صبح نشده، ولى بعد معلوم شد كه صبح شده بود، قضا بر او واجب نيست.

٣. كسى كه قادر به تحقيق است، به قول كسى كه مى‌گويد صبح نشده، اعتماد كند، اگرچه از حرف او اطمينان پيدا كند كه شب است، و كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد و بعد معلوم شود صبح بوده است، و همچنين است اگر دو نفر عادل شهادت دهند صبح نشده و انسان يقين به شب بودن نداشته باشد، حتى اگر از حرف آنها اطمينان پيدا كند.

۴.  اين كه كسى بگويد صبح شده و انسان گمان كند شوخى مى‌كند يا دروغ مى‌گويد و چيزى بخورد بعد معلوم شود صبح بوده است، درحالى‌كه خودش به تنهايى مى‌توانست تحقيق كند.

۵. دو نفر عادل يا شخص موثقى بگويد كه مغرب شده است، و انسان از گفته آنان اطمينان پيدا كند و افطار نمايد، اما بعداً بفهمد مغرب نشده بود.

۶. انسان به خاطر تاريكى افطار كند، بعد بفهمد مغرب نبوده است، ولى بنابر احتياط واجب نيز در اين صورت بايد كفاره بدهد، ولى اگر به خاطر تاريكى اطمينان داشت مغرب شده و افطار كرد، بعد معلوم شد مغرب نبوده، كفاره ندارد، بلكه بنا بر اظهر قضا هم واجب نيست.

٧. كسى كه غسل جنابت را فراموش كند و روزه بگيرد، يا اينكه تمام روز را خواب باشد و نيّت روزه نكرده باشد، يا روزه گرفتن را فراموش كند.

٨. شخص نابينا يا زندانى بدون سؤال و تحقيق از صبح شدن، كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است.

 

«١٢٧» اگر كسى عمداً قى كند روزه‌اش باطل است و قضا دارد، ولى كفاره واجب نيست و در صورت اماله كردن با چيز روان، بنا بر احتياط واجب، كفاره لازم است.

 

«١٢٨» مضمضه كردن، يعنى آب در دهان گردانيدن، براى روزه‌دار جايز است، حتى اگر براى غير وضو، مثل خنک شدن باشد، و بهتر است در غير وضو اين كار را انجام ندهد، و مستحب است بعد از مضمضه، سه مرتبه آب دهان را بيرون بريزد، ولى اگر براى غير وضوى واجب و غير مداوا مضمضه يا استنشاق كرد، و بدون اختيار آب در حلق او فرو رفت، بنا بر احتياط واجب بايد قضاى اين روزه را بگيرد.

 

«١٢٩» اگر روزه‌دار براى درمان غير ضرورى در بينى يا گوش دارو بريزد يا سرمه بكشد، اگر نداند كه دارو به حلق مى‌رسد، ولى اتفاقاً از اين مجارى به حلق رسيد و پائين رفت بنا بر احتياط واجب بايد قضاى روزه را بگيرد، اما اگر بداند كه به حلق مى‌رسد، بنا بر اظهر روزه باطل و قضاى آن واجب است.

 

«١٣٠» مسواک كردن براى روزه‌دار، مانند مضمضه جايز و بلكه مستحب است، ولى اگر مسواک را از دهان بيرون آورد و دوباره در دهان وارد كند، نگذارد آب آن داخل حلق شود، ولى اگر آب مسواک به‌قدرى كم باشد كه در آب دهان مستهلک مى‌شود، مانعى ندارد.

 

«١٣١» اگر در ماه رمضان، بعد از تحقيق يقين كند كه صبح نشده و كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده، قضا لازم نيست.

 

«١٣٢» اگر انسان شک كند كه مغرب شده يا نه، نمى‌تواند افطار كند، ولى اگر شک كند كه صبح شده يا نه، پيش از تحقيق هم مى‌تواند كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد.

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

RSS