كفّاره روزه

 

کفّاره روزه

«١١١» کسی که روزه ماه مبارک رمضان بر او واجب است، اگر به عمد يا شبه عمد، روزه خود را باطل کند، بايد علاوه بر قضای آن، کفّاره بدهد مگر در مواردی که بعداً گفته خواهد شد.

 

«١١٢» کسی که کفّاره روزه رمضان بر او واجب است، بايد يک بنده آزاد کند، يا به دستوری که در مسئله بعد گفته می‌شود دو ماه روزه بگيرد، يا شصت فقير را سير کند يا به هر کدام يک مُد ـ که تقريباً ده سير است ـ طعام، يعنی گندم يا جو و مانند اينها بدهد، و دادن پول کافی نيست، ولی اگر فقير را در خريد و قبول آن وکيل کند و فقير نيز انجام دهد، کافی است.

 

«١١٣» کسی که می‌خواهد دو ماه روزه کفاره رمضان را بگيرد، بايد سی‌ويک روز آن را پی‌درپی بگيرد و اگر بقيه آن پی‌درپی نباشد اشکال ندارد، بنابراين کسی که می‌خواهد سی‌ويک روز پی‌درپی روزه بگيرد بايد زمانی را انتخاب کند که در بين اين سی‌ويک روز، روزی که روزه داشتن در آن حرام است، مثل عيد قربان، وجود نداشته باشد، و همچنين روزی نباشد که روزه آن بر او واجب باشد، مثل اينکه نذر کرده باشد، يا ماه مبارک رمضان پيش آيد.

 

«١١۴» اگر به چيز حرامی روزه خود را باطل کند، چه آن ذاتاً حرام باشد مثل شراب و زنا، يا به جهتی حرام شده باشد، مثل نزديکی با همسر در حال حيض، بنابر احتياط کفّاره جمع بر او واجب می‌شود، يعنی بايد يک بنده آزاد کند و دو ماه روزه بگيرد و شصت فقير را سير کند يا به هر کدام آنها يک مُد گندم يا جو يا نان و مانند اينها بدهد؛ و چنانچه هر سه برايش ممکن نباشد، هر کدام که ممکن است بايد انجام دهد.

 

«١١۵» اگر نذر کند که روز معينی را روزه بگيرد، چنانچه در آن روز عمداً روزه خود را باطل کند، بايد يک بنده آزاد نمايد يا دو ماه پی‌درپی روزه بگيرد يا به شصت فقير طعام دهد، ولی اگر نذر او مطلق باشد و روزی را برای آن روزه بگيرد، مانند روزه مستحبی می‌تواند در آن روز چه پيش از ظهر و چه بعد از ظهر افطار کند و در روز ديگری برای ادای نذرش روزه بگيرد.

 

«١١۶» کسی که قضای روزه ماه رمضان گرفته است، در صورت وسعت وقت پيش از ظهر می‌تواند افطار کند و آن قضا را در وقت ديگری انجام دهد، ولی افطار بعد از ظهر حرام است، و اگر بعد از ظهر افطار کند بايد کفاره بدهد و کفاره او اطعام ده فقير و در صورت عدم توانايی سه روز روزه گرفتن است.

 

«١١٧» کسی که می‌تواند وقت را تشخيص دهد، اگر به گفته کسی که می‌گويد مغرب شده افطار کند و بعد بفهمد مغرب نبوده است، قضا و کفاره بر او واجب می‌شود.

 

«١١٨» کسی که عمداً روزه خود را باطل کرده، اگر برای فرار از کفاره به سفر برود، اگر چه پيش از ظهر باشد، کفاره از او ساقط نمی‌‌شود.

 

«١١٩» اگر يقين کند که روز اول ماه رمضان است و عمداً روزه خود را باطل کند، بعد معلوم شود که آخر شعبان بوده، کفاره بر او واجب نيست.

 

«١٢٠» اگر انسان شک کند که آخر رمضان است يا اول شوال، و عمداً روزه خود را باطل کند، بعد معلوم شود که اول شوال بوده، کفاره بر او واجب نيست.

 

«١٢١» اگر روزه‌دار در ماه رمضان با زن خود که روزه‌دار است نزديکی کند، چنانچه زن را مجبور کرده باشد، کفاره روزه خودش و روزه زن را بايد بدهد، ولی اگر در اثناء، زن راضی شود، بنا بر احتياط واجب مرد دو کفاره بدهد و زن يک کفاره و اگر زن به نزديکی راضی بوده، بر هر کدام يک کفاره واجب می‌شود.

 

«١٢٢» اگر زنی شوهر روزه‌دار خود را مجبور کند که نزديکی نمايد يا کار ديگری که روزه را باطل می‌کند انجام دهد، واجب نيست کفاره روزه شوهر را بدهد.

 

«١٢٣» کسی که به‌سبب مسافرت يا بيماری روزه نمی‌گيرد، نمی‌تواند زن روزه‌دار خود را مجبور به نزديکی کند.

 

«١٢۴» اگر کفاره واجب شود نبايد در به‌جا آوردن آن کوتاهی کرد، ولی لازم نيست فوراً آن را انجام داد.

 

«١٢۵» اگر کفاره واجب شود و چند سال آن را به‌جا نياورد، چيزی بر آن اضافه نمی‌شود.

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

RSS