اجير گرفتن براى نماز

« اجير گرفتن براى نماز »
    « 30 » بعد از مرگ انسان ، مى توان براى نماز و عبادت هاى ديگر او كه در زمان حيات بجا نياورده ديگرى را اجير نمود، يعنى به كسى مزد دهند كه آنها را بجا آورد و اگر او بدون مزد هم آنها را انجام دهد صحيح و مجزى است و در اين صورت بر وصى يا ولىّ اجير گرفتن لازم نيست .
    « 31 » كسى كه براى نماز قضاى ميت اجير شده بايد يا مجتهد باشد يا مسائل نماز را از روى تقليد صحيح، بداند.
    « 32 » اجير بايد هنگام نيت، ميت را معين نمايد ولى لازم نيست اسم او را بداند، پس اگر نيت كند كه از طرف كسى نماز مى خوانم كه براى او اجير شده ام، كافى است.
    « 33 » اجير بايد خود را به جاى ميت فرض كند و عبادتهاى او را به نيابت از او قضا نمايد و يا به قصد بجاآوردن آنچه بر عهده ميت است، انجام دهد، ولى اگر عملى را انجام دهد و ثواب آن را براى ميّت هديه كند كافى نيست.
    « 34 » بايد كسى را اجير كنند كه اطمينان داشته باشند نماز را به صورت صحيح مى خواند.
    « 35 » كسى كه ديگرى را براى نمازهاى ميت اجير كرده اگر بفهمد كه عمل را بجا نياورده و يا باطل انجام داده، بايد دوباره اجير بگيرد.
    « 36 » هرگاه شك كند كه اجير عمل را انجام داده يا نه، اگر اجير بگويد، انجام داده ام، گفته او قبول است، و اگر شك كند كه عمل او صحيح بوده يا نه، حمل بر صحت مى شود يعنى بنا بر اين مى گذارند كه عمل را صحيح انجام داده است.

    « 37 » كسى را كه عذرى دارد، مثلاً نشسته نماز مى خواند، بنابراحتياط نمى توان براى نمازهاى ميت اجير كرد، بلكه كسى را هم كه با تيمم يا وضوى جبيره نماز مى خواند ، بنا بر احتياط نمى شود اجير كرد .
    « 38 » مرد براى زن و زن براى مرد مى تواند اجير شود و در بلند خواندن و آهسته خواندن نماز بايد هريك به وظيفه خود عمل نمايد .
    « 39 » اگر ترتيب قضا شدن نمازهاى ميت معلوم است، قضاى آنها هم بايد به ترتيب خوانده شود و اگر ترتيب نمازها رانمى دانند، چنانچه رعايت ترتيب مستلزم تكرار عمل باشد لازم نيست، حتى اگر بدانند كه ميت ترتيب نمازهاى خود را مى دانسته است.
    « 40 » اگر با اجير شرط كنند كه عمل را به صورت مخصوص انجام دهد، بايد همان طور بجاآورد، و اگر با او شرط نكنند، بايد در آن عمل به تكليف خود عمل نمايد.
    « 41 » اگر با اجير شرط نكنند كه نماز را با چه مقدار از مستحبات آن بخواند، مى تواند بدون مستحبات نماز را بجا آورد.
    « 42 » اگر انسان چند نفر را براى نماز قضاى ميت اجير كند، در صورتى كه ترتيب قضا شدن نمازها براى مستأجر معلوم است، بايد براى هر كدام آنها وقتى را معين نمايد، مثلاً اگر با يكى از آنها قرار گذاشت كه از صبح تا ظهر نماز بخواند، با ديگرى قرار بگذارد كه از ظهر تا شب بخواند، و نيز بايد نماز را كه در هر دفعه شروع مى كند معين نمايد، مثلاً قرار بگذارد نماز اولى كه مى خواند صبح باشد يا ظهر يا عصر، و با نفر دوم طورى قرار بگذارد كه ترتيب رعايت شود.
    « 43 » اگر كسى اجير شود كه مثلاً در مدت يك سال نمازهاى ميت را بخواند و پيش از تمام شدن سال بميرد، بايد براى نمازهايى كه مى دانند اجير بجا نياورده، ديگرى را اجير نمايند، بلكه براى نمازهايى كه احتمال مى دهند بجا نياورده بنا بر احتياط واجب بايد اجير بگيرند.
    « 44 » كسى را كه براى نمازهاى ميت اجير كرده اند اگر پيش از تمام كردن نمازها بميرد و اجرت همه آنها را گرفته باشد، چنانچه شرط كرده باشد كه تمام نمازها را خودش بخواند، بايد اجرت مقدارى را كه نخوانده از مال او به ولىّ ميّتى كه براى نماز او اجير شده بود، بدهند، مثلا اگر نصف آنها را نخوانده بايد نصف پولى را كه گرفته از مال او به ولىّ ميت بدهند، و اگر شرط نكرده باشند، ورثه اجير بايد از مال او كسى را اجير بگيرند تا نمازهاى باقيمانده را بخواند، و اگر مال نداشته باشد، بر ورثه چيزى واجب نيست، و احتياط در اعلام به مستأجر است كه در صورت تمكّن فرد ديگرى را اجير نمايد.

    « 45 » اگر اجير تمام اجرت را بگيرد و پيش از تمام كردن نمازهاى ميّت بميرد و خودش هم نماز قضا داشته باشد، بايد از مال او براى نمازهايى كه اجير بوده ديگرى را اجير نمايند و قضاى نماز خودش بر ولىّ اوست.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

RSS