غسـل

غسـل
    غسل هاى واجب هفت قسم مى باشد :
            1 ـ غسل جنابت.        2 ـ غسل استحاضه.        3 ـ غسل حيض.
            4 ـ غسل نفاس.            5 ـ غسل ميت.            6 ـ غسل مس ميت.
            7 ـ غسلى كه به واسطه نذر و قسم و مانند اينها واجب مى شود.
    به مناسبت ذكر غسل ميت و مس ميت ، احكام ديگر مربوط به اموات نيز ذكر مى شود .

« احكام جنابت »
    « 113 » به دو چيز انسان جنب مى شود ؛ اول : جماع . دوم : بيرون آمدن منى ، چه در خواب باشد چه در بيدارى ، با اختيار باشد يا بى اختيار ، كم باشد يا زياد ، با شهوت باشد يا بى شهوت .
    « 114 » اگر رطوبتى از انسان خارج شود و نداند منى است يا بول يا غيراينها ، چنانچه با شهوت و جَستن بيرون آمده و بعد از بيرون آمدن آن ، بدن سست شده ، آن رطوبت حكم منى را دارد بلكه اگر فقط با شهوت و جَستن باشد ثابت شدن حكم منى خالى از وجه نيست ؛ و اگر هيچ يك از اين سه نشانه را نداشته باشد ، حكم منى ندارد . و در مريض لازم نيست آن آب ، با جَستن بيرون آمده باشد ، بلكه اگر با شهوت بيرون آمده باشد در حكم منى است بنا بر اظهر ؛ و همچنين در زن مريض بنا بر احوط ، و لازم نيست بدن او سست شود ، بلكه خالى از وجه نيست كه حكم زن در صحت و مرض مانند مرد باشد .

    « 115 » مستحب است انسان بعد از بيرون آمدن منى بول كند، و اگر بول نكند و بعد از غسل رطوبتى از او بيرون آيد، كه نداند منى است يا رطوبت ديگر، حكم منى را دارد . و اگر نمى تواند بول كند بنا بر احوط بايد استبراء كند به كيفيتى كه در احكام تخلى گذشت و اگر به اين صورت استبراء كرد و يا بول نمود و بعد رطوبتى خارج شد كه ندانست بول است يا منى، حكم بول را دارد.
    « 116 » اگر كسى در قُبُل زن جماع كند و به اندازه ختنه گاه داخل شود هردو جنب مى شوند ؛ و همچنين است بنا بر اظهر اگر در دُبُر زن نزديكى كند بلكه بنا بر اظهر و احوط اگر در دُبُر مردى نزديكى كند نيز همين طور است و در نزديكى با حيوان نيز بنا بر احتياط حكم همين است .
    « 117 » اگر شك كند به مقدار ختنه گاه داخل شده يانه، غسل بر او واجب نيست .
    « 118 » اگر ـ نَعُوذُ بِاللّه ـ حيوانى را وَطى كند يعنى با او نزديكى نمايد و منى از او بيرون آيد غسل تنها كافى است. و اگر منى بيرون نيايد، چنانچه پيش از وطى وضو داشته باز هم غسل تنها كافى بوده و احتياطى است و اگر وضو نداشته احتياط واجب آن است كه غسل كند، وضو هم بگيرد.
    « 119 » اگر منى از جاى خود حركت كند و بيرون نيايد، يا انسان شك كند كه منى از او بيرون آمده يا نه، غسل بر او واجب نيست. و همچنين است اگر خواب ببيند كه محتلم شده ولى بعد از بيدار شدن اثرى از منى نبيند.
    « 120 » هرگاه بعد از غسل ، منى مرد از زن خارج شود غسل واجب نيست و همچنين است اگر شك كند كه منى بيرون آمده از خود اوست يا از مرد، اما اگر علم يا اطمينان داشته باشد كه منى خارج شده از خود اوست و يا مخلوط با منى مرد است ، غسل بر او واجب است .
    « 121 » كسى كه نمى تواند غسل كند ولى تيمم برايش ممكن است، بعد از داخل شدن وقت نماز هم مى تواند با عيال خود نزديكى كند، مگر آنكه قبل از وقت متطهر باشد .
    « 122 » اگر در لباس خود منى ببيند و بداند كه از خود اوست و براى آن غسل نكرده ، بايد غسل كند و نمازهايى را كه يقين يا اطمينان دارد كه بعد از بيرون آمدن منى خوانده ، قضا يا اعاده كند .


آنچه كه بر جنب حرام است
    « 123 » پنج چيز بر جنب حرام است:
    1 ـ رساندن جايى از بدن به خط قرآن ، يا به اسم خدا و بنا بر احتياط به اسم پيغمبران و امامان و اسم حضرت زهرا عليهم السلام به طورى كه در وضو گفته شد.
    2 ـ رفتن به مسجد الحرام و مسجد پيغمبر صلى الله عليه و آله وسلم اگر چه از يك در داخل و از در ديگر خارج شود ؛ و همچنين داخل شدن به آن جا براى برداشتن چيزى بنا بر احوط.
    3 ـ توقف در مساجد ديگر ولى اگر از يك در داخل و از در ديگر خارج شود، يا براى برداشتن چيزى برود مانعى ندارد. و احتياط واجب آن است كه در حرم امامان هم توقف نكند بلكه عبور نيز ننمايد و همچنين در رواق ها.
    4 ـ گذاشتن چيزى در مسجد.
    5 ـ خواندن سوره اى كه سجده واجب دارد و آن چهار سوره است :
1 ـ سجده ( سوره 32 ) ، 2 ـ فصّلت ( 41 ) ، 3 ـ نجم ( 53 ) ، 4 ـ علق ( 96 ) ؛ و اگر يك كلمه از اين چهار سوره را هم بخواند حرام است .

آنچه كه بر جنب مكروه است
    « 124 » چند چيز بر جنب مكروه است :
    1 و 2 ـ خوردن و آشاميدن؛ ولى اگر وضو بگيرد مكروه نيست؛ و اگر دست و صورت را بشويد و مضمضه و استنشاق كند كراهت كمتر مى شود.
    3 ـ خواندن بيشتر از هفت آيه تا هفتاد آيه از سوره هايى كه سجده واجب ندارد بنا بر احوط ، ولى بيشتر از هفتاد آيه كراهت شديدترى دارد .
    4 ـ رساندن جايى از بدن به جلد و حاشيه و بين خط هاى قرآن. 5 ـ همراه داشتن قرآن. 6 ـ خوابيدن ولى اگر وضو بگيرد يا به واسطه اين كه نمى تواند غسل كند بدل از غسل تيمم كند خوابيدن او مكروه نيست. 7 ـ خضاب كردن به حنا و مانند آن.

غسل جنابت
    « 125 » غسل جنابت به خودى خود مستحب است و براى خواندن نماز واجب و مانند آن واجب مى شود. ولى براى نماز ميت و سجده شكر و سجده هاى واجب قرآن غسل جنابت لازم نيست.
    « 126 » غسل را چه واجب باشد و چه مستحب، به دو صورت مى شود انجام داد : ترتيبى و ارتماسى، و غسل ترتيبى افضل از ارتماسى است.

غسل ترتيبى
    « 127 » در غسل ترتيبى بايد به نيت غسل، اول سر و گردن ، بعد طرف راست ، بعد طرف چپ بدن را بشويد ؛ و اگر عمدا يا از روى فراموشى يا به سبب ندانستن مسأله به اين ترتيب عمل نكند غسل او باطل است ولى چنانچه قصد قربت داشته و آنچه را كه مقدّم داشته اعاده نمايد غسل صحيح است؛ و احتياط واجب رعايت ترتيب در هرعضو از غسل ترتيبى است، به اين صورت كه از بالا شروع كند و به قسمت هاى پايين عضو ختم كند.
    « 128 » نصف ناف و نصف عورت را بايد با طرف راست بدن و نصف ديگر را بايد با طرف چپ بشويد.
    « 129 » براى آن كه يقين كند هر سه قسمت يعنى سر و گردن و طرف راست و طرف چپ را كاملاً شسته، بايد هر قسمتى را كه مى شويد مقدارى از قسمت هاى ديگر را هم با آن قسمت بشويد.

    « 130 » اگر بعد از غسل بفهمد جايى از بدن را نشسته و نداند كجاى بدن است بايد دوباره غسل كند.
    « 131 » اگر بعد از غسل بفهمد مقدارى از بدن را نشسته ولى هنوز چيزى كه وضو را باطل مى كند از او سر نزده است چنانچه از طرف چپ باشد شستن همان مقدار كافى است، و اگر از طرف راست باشد بايد بعد از شستن آن مقدار دوباره طرف چپ را بشويد، بنا بر اظهر در اعتبار ترتيب سر با دو جانب و احوط در ترتيب بين دو جانب و اظهر در عدم اعتبار ترتيب از بالا به پايين در حال نسيان. و اگر از سر و گردن باشد بايد بعد از شستن آن مقدار، دوباره طرف راست و بعد طرف چپ را بشويد. و اگر در اثناء غُسل چيزى كه وضو را باطل مى كند از او سر زده، احتياط در اين است كه غسل را دو مرتبه به طور كامل انجام دهد و براى نماز و كارى كه براى آن وضو لازم است وضو بگيرد.

غسل ارتماسى
    « 132 » در غسل ارتماسى اگر به نيت غسل ارتماسى به تدريج در آب فرو رود تا تمام بدن زير آب رود غسل او صحيح است ، و احتياط آن است كه از اول فرو رفتن در آب نيت غسل كردن را داشته باشد به آنچه غسل ارتماسى با آن محقق و تمام مى شود و اظهر كفايت نيت در حال فرو رفتن مجموع بدن در آب است.
    « 133 » در غسل ارتماسى اگر همه بدن زير آب باشد و بعد از نيت غسل، بدن را حركت دهد غسل او صحيح است.
    « 134 » اگر بلافاصله بعد از غسل ارتماسى بفهمد كه به جايى از بدن آب نرسيده، اگر جاى آن را بداند، شستن همان مقدار كافى است؛ و اگر جاى آن را نداند يا بعد از مدتى متوجه شود، بايد دوباره غسل كند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

RSS