احكام وضو

« احكام وضو »
    « 68 » كسى كه در كارهاى وضو و شرايط آن مثل پاك بودن آب و غصبى نبودن آن خيلى شك مى كند بايد به شك خود اعتنا نكند.
    « 69 » اگر شك كند كه وضوى او باطل شده يا نه، بنا مى گذارد كه وضوى او باقى است ؛ ولى اگر بعد از بول استبراء نكرده و وضو گرفته باشد و بعد از وضو رطوبتى از او بيرون آيد كه نداند بول است يا چيز ديگر وضوى او باطل است.
    « 70 » كسى كه شك دارد وضو گرفته يا نه بايد وضو بگيرد.
    « 71 » اگر بعد از وضو يا در اثناء آن يقين كند كه بعضى جاها را نشسته يا مسح نكرده است چنانچه رطوبت جاهايى كه پيش از آن است خشك شده باشد بايد دوباره وضو بگيرد . و اگر خشك نشده باشد، جايى را كه فراموش كرده و آنچه بعد از آن است بايد بشويد يا مسح كند . و اگر در اثناء وضو در شستن يا مسح كردن جايى شك كند بايد به همين دستور عمل كند.
    « 72 » اگر بعد از نماز شك كند كه وضو گرفته يا نه، نماز او صحيح است، ولى بايد براى نمازهاى بعد وضو بگيرد.
    « 73 » اگر در بين نماز شك كند كه وضو گرفته يا نه، نماز او باطل است و بايد وضو بگيرد و نماز را بخواند، مگر اين كه به اميد صحيح بودن، نماز را بخواند بعد اگر فهميد كه وضو داشته نمازش بنا بر اظهر صحيح است . و همچنين است اگر قبل از نماز شك كرد كه وضو دارد يا نه ولى گمان به وضو داشت.
    « 74 » اگر بعد از نماز شك كند، كه قبل از نماز وضوى او باطل شده يا بعد از نماز، نمازى كه خوانده صحيح است.
    « 75 » كسى كه مى داند وضو گرفته و حدثى هم از او سر زده مثلاً بول كرده است ، اگر نداند كدام جلوتر بوده ، چنانچه پيش از نماز است بايد وضو بگيرد ؛ و اگر در اثناء نماز است بايد نماز را بشكند و وضو بگيرد ؛ و اگر بعد از نماز است نمازى كه خوانده صحيح است و براى نماز بعد بايد وضو بگيرد .
    « 76 » اگر انسان مرضى دارد كه بول او قطره قطره مى ريزد يا نمى تواند از بيرون آمدن غائط خوددارى كند، چنانچه يقين دارد كه از اول وقت نماز تا آخر آن به مقدار وضو گرفتن و نماز خواندن مهلت پيدا مى كند، بايد نماز را در وقتى كه مهلت پيدا مى كند بخواند؛ و اگر مهلت او به مقدار كارهاى واجب نماز است، بايد در وقتى كه مهلت دارد فقط كارهاى واجب نماز را بجا آورد و كارهاى مستحب آن مانند اذان و اقامه را ترك نمايد، اگر در مراقبتِ آن وقت ، عسر و حرج و مشكلى براى او پيش نيايد .
    « 77 » اگر به مقدار وضو و نماز مهلت پيدا نمى كند و در بين نماز چند دفعه بول يا غائط از او خارج مى شود، اگر وضو گرفتن بعد از هر دفعه برايش سخت نيست و عُسر و حرج در كار نيست و كارى كه نمازش را باطل كند پيش نمى آيد، بايد ظرف آبى پهلوى خود بگذارد و هر وقت بول يا غائط از او خارج شد فورا وضو بگيرد و بقيه نماز را بخواند، و احتياط مستحب آن است كه همان نماز را دوباره با يك وضو بخواند و اگر در بين آن نماز وضوى او باطل شد اعتنا نكند.
    « 78 » كسى كه بول يا غائط پى در پى از او خارج مى شود و وضو گرفتن بعد از هردفعه براى او سخت است، اگر بتواند مقدارى از نماز را با وضو بخواند، بايد براى هرنماز يك وضو بگيرد.
    « 79 » كسى كه بول يا غائط پى در پى از او خارج مى شود اگر نتواند هيچ مقدار از نماز را با وضو بخواند احتياط واجب آن است كه براى هر نماز يك وضو بگيرد و اگر با تيمم مى تواند مقدارى از نماز را با تيمم بخواند تيمم هم بنمايد.
    « 80 » اگر مرضى دارد كه نمى تواند از خارج شدن باد جلوگيرى كند، بايد به وظيفه كسانى كه نمى توانند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كنند عمل نمايد.
    « 81 » كسى كه بول يا غائط پى در پى از او خارج مى شود، بايد براى هر نماز وضو بگيرد و فورا مشغول نماز شود، ولى براى بجا آوردن سجده و تشهد فراموش شده و نماز احتياط كه بايد بعد از نماز انجام داد در صورتى كه آنها را بعد از نماز بجا بياورد، وضو گرفتن لازم نيست.
    « 82 » كسى كه بول او قطره قطره مى ريزد بايد براى نماز به وسيله كيسه اى كه در آن، پنبه يا چيز ديگرى است كه از رسيدن بول به جاهاى ديگر جلوگيرى مى كند، خود را حفظ نمايد ؛ و احتياط واجب آن است كه پيش از هر نماز مخرج بول و كيسه اى را كه نجس شده آب بكشد يا عوض كند . و نيز كسى كه نمى تواند از بيرون آمدن غائط خوددارى كند، چنانچه ممكن باشد به مقدار نماز از رسيدن غائط به جاهاى ديگر بايد جلوگيرى نمايد ؛ و احتياط واجب آن است كه اگر مشقت ندارد ، براى هرنماز مخرج غائط را آب بكشد .

    « 83 » كسى كه نمى تواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند در صورتى كه ممكن باشد و مشقت و زحمت و خوف ضرر نداشته باشد بايد به مقدار نماز از خارج شدن بول و غائط جلوگيرى نمايد اگر چه خرج داشته باشد و خرج آن به او ضرر زيادى نزند، بلكه اگر مرض او به آسانى يعنى بدون عُسر شخصى معالجه شود، احتياط واجب آن است كه خود را معالجه نمايد.
    « 84 » كسى كه نمى تواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند، بعد از آن كه مرض او خوب شد، لازم نيست نمازهايى را كه در وقت مرض مطابق وظيفه اش خوانده قضا نمايد. ولى اگر در بين وقت نماز مرض او خوب شود، بايد بنا بر احتياط مستحب نمازى را كه در آن وقت خوانده دوباره بخواند.

وضوهاى واجب و مستحب
    براى شش چيز وضو گرفتن واجب است :
    1 ـ براى نمازهاى واجب غير از نماز ميت.
    2 ـ براى سجده و تشهد فراموش شده، اگر بين آنها و نماز حدثى از او سر زده مثلاً بول كرده باشد؛ و احتياط واجب آن است كه براى سجده سهو هم وضو بگيرد.
    3 ـ براى طواف واجب خانه كعبه.
    4 ـ اگر نذر يا عهد كرده يا قسم خورده باشد كه وضو بگيرد.
    5 ـ اگر نذر كرده باشد كه جايى از بدن خود را به خط قرآن برساند.
    6 ـ براى آب كشيدن قرآنى كه نجس شده يا بيرون آوردن آن از مستراح و مانند آن، در صورتى كه مجبور باشد دست يا جاى ديگر بدن خود را به خط قرآن برساند، ولى چنانچه معطل شدن به مقدار وضو بى احترامى به قرآن باشد بايد بدون اينكه وضو بگيرد، قرآن را از مستراح و مانند آن بيرون آورد، يا اگر نجس شده آب بكشد ؛ و در صورت پنجم و ششم بنا بر احتياط واجب اسم پيغمبر صلى الله عليه و آله وسلم و ائمه طاهرين عليهم السلام و حضرت زهرا عليهاالسلام هم مثل قرآن است.

    « 85 » مس نمودن خط قرآن، يعنى رساندن جايى از بدن به خط قرآن براى كسى كه وضو ندارد حرام است، ولى تماس موى انسان با خط قرآن بنابراظهر مانعى ندارد، حتى اگر كوتاه باشد. و اگر قرآن را به زبان فارسى يا به زبان ديگر ترجمه كنند مس آن اشكال ندارد.
    « 86 » جلوگيرى بچه و ديوانه از مس خط قرآن واجب نيست، ولى اگر مس نمودن آنان بى احترامى به قرآن باشد، بايد از آنان جلوگيرى كنند.
    « 87 » كسى كه وضو ندارد، حرام است اسم خداوند متعال را به هر زبانى كه نوشته شده باشد مس نمايد. و احتياط واجب آن است كه اسم پيغمبر صلى الله عليه و آله وسلم و امام عليه السلام و حضرت زهرا عليهاالسلام را هم مس ننمايد.
    « 88 » اگر پيش از وقت نماز به قصد اين كه با طهارت باشد وضو بگيرد يا غسل كند صحيح است.
    « 89 » كسى كه يقين دارد وقت داخل شده اگر نيت وضوى واجب كند و بعد از وضو بفهمد وقت داخل نشده، وضوى او صحيح است.
    « 90 » مستحب است انسان براى امور زير وضو بگيرد : براى نماز ميت، زيارت اهل قبور، رفتن به مسجد و حرم ائمه عليهم السلام ، براى همراه داشتن قرآن و خواندن و نوشتن آن، و نيز براى مس حاشيه قرآن ، و براى خوابيدن . و نيز مستحب است كسى كه وضو دارد دوباره وضو بگيرد . و اگر براى يكى از اين كارها وضو بگيرد هركارى را كه بايد با وضو انجام داد ، مى تواند بجا آورد ، مثلاً مى تواند با آن وضو نماز بخواند .

مبطلات وضو
    « 91 » هفت چيز وضو را باطل مى كند:
    1 ـ بول . و در حكم بول است رطوبتى كه انسان نداند بول است يا نه ، اگر قبل از استبراء كردن از او خارج شود .
    2 ـ غائط. 3 ـ باد معده و روده كه از مخرج غائط خارج مى شود ، و يا از غير مخرج اگر اين عنوان بر آن صدق نمايد .
    4 ـ خوابى كه به واسطه آن چشم نبيند و گوش نشنود . ولى اگر چشم نبيند و گوش بشنود وضو باطل نمى شود ؛ و همچنين است اگر گوش هم نشنود ولى نخوابيده باشد ، مثل اين كه به ادامه فكر سابق مشغول باشد .
    5 ـ چيزهايى كه عقل را از بين مى برد : مانند ديوانگى ، مستى و بيهوشى .
    6 ـ استحاضه زنان كه بعدا گفته مى شود .
    7 ـ جنابت ؛ و بنا بر احوط مس ميت . اگر غسل براى آن كافى نبوده و نياز به وضو نيز داشته باشد .

وضوى جبيره
    چيزى كه با آن زخم و شكسته را مى بندند و دوايى كه روى زخم و مانند آن مى گذارند جبيره ناميده مى شود.
    « 92 » اگر در يكى از جاهاى وضو زخم يا دمل يا شكستگى باشد، چنانچه روى آن باز است و آب براى آن ضرر ندارد، بايد به طور معمول وضو گرفت.
    « 93 » اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت و دستها باشد و روى آن باز بوده و آب ريختن به كمترين مقدار و شستن روى آن ضرر دارد، چنانچه كشيدن دست تر بر آن ـ با آبى كه در دست هست ـ ضرر ندارد ولى شستن صدق نمى كند ، احتياط واجب آن است كه دست تر بر آن بكشد و بعد احتياطا پارچه پاكى روى آن گذاشته و دست تر را روى پارچه هم بكشد به قصد وظيفه كه مسح يا غَسْل باشد . و اگر اين مقدار هم ضرر دارد يا زخم نجس است و نمى شود آب كشيد ، بايد اطراف زخم را به طورى كه در وضو گفته شد ، از بالا به پايين بشويد و بنا بر احتياط واجب پارچه پاكى روى زخم گذاشته و دست تر روى آن بكشد ، و اگر گذاشتن پارچه ممكن نيست بايد اطراف زخم را بشويد و بنا بر احتياط مستحب تيمم هم بنمايد .

    « 94 » اگر زخم يا دمل يا شكستگى در جلو سر يا روى پاها باشد و روى آن باز باشد، چنانچه نتواند آن را مسح كند، بايد پارچه پاكى روى آن بگذارد و روى پارچه را با ترى آب وضو كه در دست مانده مسح كند ؛ و اگر گذاشتن پارچه ممكن نباشد مسح لازم نيست ولى بايد بعد از وضو احتياطا تيمم نمايد .
    « 95 » اگر روى دمل يا زخم يا شكستگى بسته باشد، چنانچه باز كردن آن ممكن است و آب هم براى آن ضرر ندارد، بايد روى آن را باز كند و وضو بگيرد، چه زخم و مانند آن در صورت و دست ها باشد، و چه جلو سر و روى پاها.
    « 96 » اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت يا دست ها باشد و بشود روى آن را باز كرد، چنانچه ريختن آب روى آن ضرر دارد و كشيدن دست تر ضرر ندارد، بنا بر اظهر بايد دست تر روى آن بكشد و بعد پارچه پاكى روى آن بگذارد و روى پارچه را هم دست تر بكشد به نحوى كه در محل مسح و غَسل گذشت ؛ واگر صدق غَسل جبيره در محل غَسل ننمايد احتياط اين است كه تيمم هم بنمايد .
    « 97 » اگر نمى شود روى زخم را باز كرد ولى زخم و چيزى كه روى آن گذاشته پاك است و رسانيدن آب به زخم ممكن است و ضرر هم ندارد ، بايد آب را به روى زخم برساند ، به طورى كه شسته شود ؛ و اگر زخم يا چيزى كه روى آن گذاشته نجس است ، چنانچه آب كشيدن آن و رساندن آب بر روى زخم به طورى كه شسته شود ممكن باشد ، بايد آن را آب بكشد و موقع وضو آب را به زخم برساند به طورى كه گذشت ؛ و در صورتى كه آب براى زخم ضرر دارد، يا آن كه رساندن آب به روى زخم ممكن نيست ، يا زخم نجس است و نمى شود آن را آب كشيد، بايد اطراف زخم را بشويد و اگر جبيره پاك است روى آن را مسح كند، و اگر جبيره نجس است يا نمى شود روى آن را دست تر كشيد، مثلاً دوايى است كه به دست مى چسبد،پارچه پاكى را به طورى كه جزو جبيره حساب شود، روى آن بگذارد و دست تر روى آن بكشد، به طورى كه شسته و مسح شود بنابر احوط، و اگر اين هم ممكن نيست احتياط واجب آن است كه وضو بگيرد با شستن يا مسح كردن اطراف زخم، و تيمم هم بنمايد.

    « 98 » اگر جبيره تمام صورت يا تمام يكى از دست ها يا تمام هردو دست را گرفته باشد، بايد وضوى جبيره اى بگيرد و بنا بر احتياط واجب تيمم هم بنمايد.
    « 99 » اگر جبيره تمام اعضاى وضو را گرفته باشد بنا بر اظهر بايد تيمم بنمايد . ولى اگر تيمم هم جبيره اى است احتياط در جمع بين وضو و تيمم است.
    « 100 » كسى كه در كف دست و انگشت ها جبيره دارد و در موقع وضو دست تر روى آن كشيده است، مى تواند سر و پا را با همان رطوبت مسح كند.
    « 101 » اگر جبيره تمام پهناى روى پا را گرفته ولى مقدارى از طرف انگشتان و مقدارى از طرف بالاى پا باز است، بايد جاهايى كه باز است روى پا را و جايى كه جبيره است روى جبيره را مسح كند .
    « 102 » اگر در صورت يا دست ها چند جبيره باشد، بايد بين آنها را بشويد و اگر جبيره ها در سر يا روى پاها باشد، بايد بين آنها را مسح كند و در جاهايى كه جبيره است بايد به دستور جبيره عمل نمايد.
    « 103 » اگر جبيره بيشتر از معمول ، اطراف زخم را گرفته و برداشتن آن ممكن نيست ، بايد به دستور جبيره عمل كند و بنا بر احتياط واجب تيمم هم بنمايد ، و اگر برداشتن جبيره ممكن است بايد جبيره را بردارد ؛ پس اگر زخم در صورت و دستهاست اطراف آن را بشويد و اگر در سر يا روى پاها است اطراف آن را مسح كند و براى جاى زخم به دستور جبيره عمل نمايد .
    « 104 » اگر در جاى وضو زخم و جراحت و شكستگى نيست ، ولى به جهت ديگرى آب براى آن ضرر دارد ، بايد تيمم كند و احتياط واجب آن است كه وضوى جبيره اى هم بگيرد اگر ضرر در تمام اعضا نيست بلكه در يك عضو است . و حكم وضوى جبيره اى از آنچه كه گذشت معلوم مى شود .
    « 105 » اگر جايى از اعضاى وضو را رگ زده است و نمى تواند آن را آب بكشد يا آب براى آن ضرر دارد، بايد به دستور جبيره عمل كرده و احتياطا تيمم نمايد.

    « 106 » اگر در جاى وضو يا غسل چيزى چسبيده است كه برداشتن آن ممكن نيست، يا به قدرى مشقت دارد كه نمى شود تحمل كرد، بايد بنا بر اظهر به دستور جبيره عمل كند. و احتياط در جمع بين تيمم و وضوى جبيره اى است.
    « 107 » غسل جبيره اى مثل وضوى جبيره اى است، ولى بايد بنا بر احوط آن را ترتيبى بجا آورند.
    « 108 » كسى كه وظيفه او تيمم است اگر در بعضى از جاهاى تيمم او زخم يا دمل يا شكستگى باشد، بايد به دستور وضوى جبيره اى تيمم جبيره اى نمايد.
    « 109 » كسى كه بايد با وضو يا غسل جبيره اى نماز بخواند، چنانچه بداند كه تا آخر وقت عذر او برطرف نمى شود، مى تواند در اول وقت نماز بخواند و اگر بعد از نماز عذر زائل شد اعاده نماز لازم نيست ، بلكه با همان وضوى جبيره اى مى تواند كارهاى ديگرى هم كه وضو لازم دارد انجام دهد. ولى اگر اميد دارد كه تا آخر وقت عذر او برطرف مى شود، احتياط واجب آن است كه صبر كند و اگر عذر او برطرف نشد در آخر وقت نماز را با وضو يا غسل جبيره اى بجا آورد.
    « 110 » اگر انسان براى مرضى كه در چشم اوست موى چشم خود را بچسباند، به طورى كه آب به تمام ظاهر بشره وموها نرسد ، بايد وضو و غسل را جبيره اى انجام دهد واحتياطاً تيمم هم بنمايد.
    « 111 » كسى كه نمى داند وظيفه اش تيمم است يا وضوى جبيره اى، در صورتى كه حجّتى بر تعيين يكى ندارد بنا بر احتياط واجب بايد هردو را بجا آورد.
    « 112 » نمازهايى را كه انسان با وضوى جبيره اى خوانده صحيح است و بعد از آن كه عذرش برطرف شد، با همان وضو مى تواند نمازهاى بعد را نيز بخواند . ولى اگر براى آن كه نمى دانسته تكليفش وضوى جبيره اى است يا تيمم هردو را انجام داده باشد، بنا بر احتياط واجب در صورت بقاى جهل ، براى نمازهاى بعد وضو بگيرد .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

RSS