سختى اشتغال به تدريس در زمان ابتلا

ما از اساتيد و مشايخ شنيده بوديم كه در شبانه روز فلان مقدار تدريس مى كردند. ولى اين در زمانى است كه فارغ البال و محفوظ باشند؛ ولى در مثل اين زمانه كه جهان اسلام و مسلمانان غرق در بلا هستند و فراغ بال نيست، نمى توان مثل آن ها به درس و بحث مشغول شد.
گاهى در مورد بعضى شنيده مى شد كه شانزده درس يا مباحثه دارد. و يا اين كه آقا ميرزا محمود شيرازى ـ رحمه اللّه  ـ مى فرمود: من هجده مباحثه در شبانه روز داشتم. اين ها فكر ديگرى جز درس و بحث نداشتند و در امور دنيا قانع بودند و به قناعت مى گذراندند، ولى در امور آخرت كه همين درس گفتن بود، پركار بودند. در روايت آمده است:
«مَنْ أَصْبَحَ مُخَلّىً فى سِرْبِهِ وَ عِنْدَهُ قُوتُ يَومٍ، قَدْ أَصْبَحَ مَلِكا آمِنا.» (1) هر كس در خانه ى خود آسوده بنشيند و روزىِ يك روز خود را داشته باشد، پادشاه آسوده است. اگر كسى امروز يكى دو تا مباحثه را با مطالعه انجام دهد، موفّق است و واقعا كار كرده است، مگر اين كه نسبت به بلاها و گرفتارى هاى اسلام و مسلمان ها و به خصوص شيعيان بى تفاوت باشد و بگويد هر چه مى خواهد، بشود! ولى ايمان ما كامل نيست، و از طرفى هم نمى توانيم بر ضدّ ايمان كار كنيم، و در برابر هر بلايى كه بر سر مسلمانان مى آورند، بى تفاوت باشيم. عجيب است چين با ژاپن مى جنگد، بايد ضررش بر سر شيعه بيايد! بلايى كه بر سر شيعه آمده و مى آيد، بر سر هيچ فرقه اى نيامده است. شرق و غرب كه سال ها است با هم دعوى دارند، هر دو با هم صلح مى كنند و به جنگ با شيعه مشغول مى شوند.

 

 

1. مشابه: مستدرك الوسائل، ج 12، ص 52.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

RSS